,, คิดถึงไดอารี่

มีเรื่องอยากเขียนอยากเล่ามากมาย แต่ทุกครั้งที่กดมาจะเขียน
มันก้เหมือนจะเขียนไม่ออก ทุกอย่างมันถูกเก็บไว้ในสมองไว้ใน
ความรู้สึกหมดแล้ว ไม่รู้จะเขียนออกมายังไง

แต่ถามว่ามีความสุขไหม บอกได้เลยว่ามีความสุขมากในทุกวัน
ทุกวันนี้ได้คำถามมากมายจากผู้คนรอบข้าง ,, จนบางทีก็อดรู้สึก
แปลกใจไม่ได้ว่า มีคนให้ความสนใจกับชีวิตเราขนาดนี้เลยหรือ

ไม่ใช่ว่าไม่ชอบ จริงๆมันเป็นความรู้สึกแอบดีใจเล็กๆต่างหากที่
หลายคนแม้จะไม่ได้รู้จักกันในชีวิตจริง แต่ก็ให้ความเป็นห่วง ให้
กำลังใจป่านมาเสมอ

 

ขอบคุณทุกคนจริงๆ ตลอดเกือบปีแห่งความเลวร้ายของป่านที่กว่า
จะผ่านมาจนมีวันนี้ กำลังจากทุกคนมันมีส่วนช่วยได้มาก ที่ทำให้
เข้มแข็งขึ้นเรื่อยๆ

 

 

 

 

 

ตอนนี้ทุกเช้าที่ตื่นมา มีรอยยิ้มทุกวันนะ ..
แล้วก็มีความสุขมากพอที่จะทำอะไรหลายๆอย่างในชีวิตให้มันเดินต่อ
แม้จะเคว้งคว้างบ้าง เรื่องเรียนกับทำงาน เพราะป่านกำลังจะจบโทแล้ว
ยังไม่รู้จะเอายังไงแน่นอนกับชีวิตต่อไปดีเลย T^T

 

ยังใช้ชีวิตสนุกไปวันๆ อยู่เลยอ่ะ  (แต่มันสนุกจริงๆนะ)

 

ป่านไม่อยากปล่อยให้เวลาแต่ละวันผ่านไปอย่างเสีญปล่าว ไม่อยาก
ให้การเริ่มต้นมันยืดยาวออกไปช้ากว่านี้ แต่ด้วยนิสัยขี้ชิลเกินไปของ
ป่านก็ทำให้ การเริ่มต้น ยืดออกไปทุกทีเลย

 

>.<

 

จริงๆ นี่ก็ปีใหม่แล้วอยากจะเขียนบันทึกรวบรวมเหตุการณ์ของปีที่แล้ว
แต่ก็ไม่แน่ใจว่า จะอดทนเขียนได้หรือเปล่า เพราะปีที่แล้วเป็นปีที่สาหัส
พอสมควร แต่มันก็เป็นปีที่ชีวิตได้เรียนรู้อะไรมากมายจริงๆ

เรียกว่าเป้นปีน้ำตาทองของป่านเลยดีกว่า ฮ่าๆ ,, แล้วก็เป็นปีที่ได้ประสบการณ์
เหนือความคาดหมายหลายอย่างด้วย เป็นปีที่เปลี่ยนชีวิตของป่านไปหลายแง่มุม

เอาเป็นว่า เดี๋ยวคราวหน้าจะมานั่งบันทึกเรื่องราวของปีที่แล้วเก็บไว้ดีกว่า แต่ขอ
เวลาทำใจที่จะเขียน ที่จะกลั่นกรองหน่อย ไหนๆก้มาถึงขนาดนี้แล้ว เขียนเก็บไว้
อ่านว่าครั้งหนึ่ง เมื่อได้ย้อนกลับมาอ่าน จะได้หัวเราะได้  ว่าชีวิตเราก็มีแบบนี้ด้วย

 

 

:)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล. ความรักทำให้เราเบิกบาน
ปล. เรียนรู้สิ่งหนึ่งว่า เมื่อไหร่ที่เราปลดล๊อคอดีตให้หลุดไปได้ อนาคตมันจะมาเอง

 

 

 

ชื่อ

อีเมลล์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่